ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΕΝΟΣ ΑΝΤΡΑΑΘΗΝΑ 1993
Η Γεωργία ειναι η ζωηρή του σχεδιαστηρίου. Κάτι παντελόνια κολλητά που αφήνουν να διαγράφονται στριγκ εσώρουχα, κάτι μπουστάκια που προβάλλουν τις γραμμώσεις της. Άσε το δούλεμα που τρώω από συναδέλφους και υφισταμένους επειδή έχουν καταλάβει πως με γουστάρει και μου κολλάει, στα όρια του Πλατωνικού και λίγο έξω από αυτά. Πλην όμως στο άκουσμα πως θα πάω με τον πεθερό μου στο Άγιον Όρος είναι η ΜΟΝΗ που συγκινείται: A! μπορεις να μου κανεις μια χάρη; Να σου δώσω κάτι πραγματάκια να τα δώσεις σε κανένα φτωχό μοναχό να μνημονεύσει και την Γεωργία.
Με χαροποίησε η ευαισθησία της συγκεκριμένης κοπέλας και δέχτηκα με τα χαράς. Μόνο που δεν φαντάστηκα πως θα μου ερχόταν μια τσάντα με δύο φανέλλες, σαπούνια και καφέδες τα οποία στην πλάτη ενός προσκυνητή που θα γύριζε με τα πόδια το Άγιον Όρος θα ήταν βάρος. Τέλος πάντων "Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε", ε ας σηκώσω και εγώ της Γεωργίας.
ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ
Και να ιδού μεσα στο καραβάκι από την Ουρανούπολη, ένας Σέρβος κουρελής μοναχός, ο Danilo, συνοδεύοντας κάτι φουκαράδες Σέρβους προσκυνητές που ακτινοβολουν την θλίψη του πολέμου.
-Στο Χιλανδάρι πηγαίνετε γέροντα;
-Όχι στις Καρυές
Σκέφτομαι να του δώσω τα πράγματα της Γεωργίας αλλά με πιάνουν ενοχές πως ακόμα δεν πάτησα το πόδι μου στο Άγιον Όρος, τα ξεφορτώθηκα. Ανταλάσσουμε μερικές κουβέντες με τον π. Danilo και κατεβαίνουμε στην Γιοβάνιτσα ώστε να πάμε με τα πόδια στο Χιλανδάρι, από την άλλη πλευρα του Όρους.
Εκεί ένας οργασμός δραστηριότητας λόγω πολέμου. Σκεφτομαι τα πράγματα της Γεωργίας. Αλλα η εντολή ήταν ρητή: "Δώστα σε κανένα φτωχό μοναχό".
Την επόμενη μέρα με τα πόδια στο Βατοπαίδι. Εκεί πια τι φτωχό μοναχό να βρεις όταν σε έχει βάλει ο Αρσένιος στα άδητα της Μονής (μόλις ανακάλυψε πως είσαι Art Director σε διαφημιστική εταιρεία και μπορεις να του φανείς χρησιμος) και μπροστά σου εχει διεξαχθεί ολόκληρος τηλεφωνικός διάλογος με τον κο Φωκά, ιδιοκτήτη της αλυσίδας ξενοδοχείων Ηλέκτρα, προκειμένου να σκάσει 8.000.000 δρχ (το 1993) για κάποια έκδοση της μονής με φωτογραφίες του Αρσένιου.
Φυσικά πού να δώσω τα σαπουνάκια της Γεωργίας εκεί. Θα με ειρωνευόταν από μέσα του ο Αρσένιος. Άντε πάλι με τον μπόγο στην πλάτη, ανέβα βουνό κατέβα βουνό για την Παντοκράτορος. Ούτε εκει τα άφησα τα πράγματα. Και από εκεί, με αγροτικό αυτή την φορά Σκήτη Αγ.Νικολάου Μπουραζέρι. Και εκει δεν υπάρχει ανάγκη για τα σαπουνάκια της Γεωργίας.
Στον δρόμο για τις Καρυές, για το κελλί του Αγ. Σάββα οι φανέλες εξακολουθούν να μου θυμίζουν το βάρος τους. Φτάνοντας στον προορισμό μου σκέφτομαι τι ανόητος που ήμουν να τις κουβαλάω στην πλάτη... λιτανεία, στο μισό Αγιος Όρος ενώ θα μπορούσα να τα είχα δώσει εξ αρχής σε εκείνο τον κουρελή μοναχό στο καραβάκι.
Φτάσαμε στον Αγ.Σάββα. Χτυπώ το κουδουνάκι της εξώθυρας. Και βλέπω μπροστά μου τον Danilo!
-Γέροντα έχω εδώ καποια πραγματάκια για σας από κάποια Γεωργία. Τα κουβάλαγα τόσες μέρες στην πλάτη και τώρα μόλις αναρρωτιόμουν γιατι να μην σας τα ειχα δώσει από την αρχή. Κάτι φανέλες ειναι και...
-Α φανέλες! Δυό φανέλες έχω μόνο και επειδή δουλευω και ιδρώνω τις εχω βγάλε πλύνε. Αφού τώρα μόλις έλεγα να πάρω τηλέφωνο το Χιλανδάρι να μου στείλουν καμμία!
Η πρόνοια του Θεού μεριμνά για όλα. Και γνωρίζει που, πότε και ποιός έχει ανάγκη και ποιός όχι. Και στον ακτήμονα και φτωχό μοναχό του στέλνει ότι και όταν το χρειαστεί, χρησιμοποιώντας και την "ζωηρή" κοσμική συνάδελφο, και έναν κοσμικό προσκυνητή με αρκέτες αμαρτίες στην πλάτη και... μερικά σαπούνια.
Τον Danilo τον ξαναπέτυχα άλλες 3 φορές:
Την μία ξανά σε ένα καραβάκι για την Δάφνη όταν συνόδευα έναν ομοφυλόφιλο συνάδελφό μου που είχε την ανάγκη να ακούσει νουθεσίες για το προβλημά του και ο ασκητής και ζηλωτής Danilo τον ανάπαυσε.
Την δεύτερη με πήγε σε αυτόν ένας Σέρβος μοναχός σε ένα γκρεμισμένο κελλί με νυχτερίδες στην Καψάλα όπου ο Danilo έμενε χωρίς νερό στο κελλί και χωρίς ηλεκτρικό και χωρίς παράθυρα.
Και την τρίτη τον ειδα στο Mega Channel, σε ρεπορτάζ της εκπομπής των πικραμένων αντιχριστιανών Καμπουράκη και Οικονομέα σχετικά με τα Καρούλια και τα Κατουνάκια, όπου το θέμα της εκπομπής ήταν οι ασκητές του Αγιου Όρους. Σε παραδιπλανό κελί με τον Danilo μένει στα Καρούλια και ο π.Ισίδωρος, ο Εσθονός μοναχός που έφυγε από την Εσθονία για να μονάσει στην Μονή Βαλαάμ Φινλανδίας, και όταν είδε την επερχόμενη εκκοσμίκευση της Εκκλησίας, έφυγε για το Όρος, εθήτευσε για κάποιο διαστημα στον π. Εφραιμ στην Σκήτη Αγ. Ανδρέα και κατέληξε στα Καρούλια.
Γεγονός είναι πάντως πως όσο αμαρτωλοί και αν είμαστε, αν αφήνουμε τον Θεό να οδηγήσει τα βήματα μας και εγκαταλειφθούμε στην Χάρι του, τότε θαυμάσια θα δούμε πολλά. Και όταν η Χαρις φευγει (όπως σωστα επισήμανε καποιος αδελφός) τότε επελαύνει το Real Estate και διώχνει το Unreal, που βρισκεται σε ψυχες ανθρωπων και οχι σε ανθρώπων έργα.
________________
[Σημείωση: Το συγκεκριμένο περιστατικό με την Βατοπαιδίου ΔΕΝ θα το ανέφερα έτσι λεπτομερώς αν δεν υπήρχαν κάποιοι καλοθελητές που αφ' ενός ισχυρίζονται ότι το Βατοπαίδι δεν διακατέχεται από κοσμικό και επιχειρηματικό πνεύμα (ήδη από το 1993) και επί πλέον κατηγορουν και επικρίνουν ως καταλάλους εκείνους που το επισημαίνουν ως κατάντια του μοναχισμού. Επί 15 χρόνια ασκήθηκα στην σιωπή απλά καθε τόσο επιβεβαιώνοντας όλο και χειρότερα το κατρακύλισμα της μονής. Αλλά ας μην βγάλουμε και τον κόσμο τρελλό!]