...ΚΑΙ ΤΗΝ SIEMENS
Για να πω και την μαυρη αληθεια όταν αναπολώ τα παιδικά μου χρόνια, επί χούντας, συνειδητοποιώ ότι καλά περναγαμε. Και για να πω την καταμαυρη αληθεια, περναγαμε καλύτερα από ότι περναμε σήμερα και τα τελευταία 10 χρόνια - και μην παει το μυαλο σας στο πονηρό.
Παντως φαίνεται πως δεν ειναι η ελλειψη των εκλογων το κριτηριο ευημεριας ενος λαού αφου και σημερα ο κοσμος αποποιειται οικειοθελως του δικαιωματος του εκλεγειν τoν Α ή τoν Β κομματικο μηχανισμο που σαφεστατα εμπεριεχει και στοιχεια χουντας - να μην πω οτι συχνα την ξεπερνα και σε αντιδημοκρατικες μεθοδευσεις.
Ο,τι θυμαμαι σε σχεση με την χουντα ηταν εκεινο το φοβερό ονειρο που ειδε η μαννα μου το βραδυ της 20ης Απριλιου του 1967 όπου ενας στρατιωτικος με μποτες μπήκε σε μια εκκλησια, και ανήσυχη το πρωί τηλεφωνησε στην γιαγια μου, για να μαθουν τα νεα αργοτερα από το ραδιοφωνο, ενα ραδιοπικαπ Telefunken στο οποιο κατεστρεφα από αδεξιότητα τις όπερες του πατερα μου με τον Mario Lanza και το δισκο Harry Belafonte - Nana Mouskouri σε τραγουδια του Χατζηδακι.
Θυμαμαι ολες τις σχολικες εορτες που τελειωναν με την επωδό, "ζητω ο Γεωργιος Παπαδόπουλος", "ζήτω η επανασταση της 21ης Απριλιου". Θα μπορουσε να ηταν και χειροτερα βεβαια γιατι καποια παιδακια πιο περα φωναζαν "ο Χοτζας είναι ο πατερας μας και το κομμα η μάννα μας". Τα παιδακια στην αθωότητα τους δεν καταλαβαινουν και πολλά. Ειτε "Ζητω ο Τσαουσέσκου" φωναξουν με σημαιάκια και μπαλονια, είτε "ΠΑΣΟΚ λαος στην εξουσία" το χάβουν και χαίρονται.
Θυμαμαι την μοναδική φορα που βρεθηκαμε καπως σε "δυσκολη θέση" ήταν το καλοκαιρι του 1972 που καναμε διακοπες σε ένα ερημικό σπιτι στην... Βάρκιζα, και ενα βραδυ μαζευτηκαν ως συνηθως φίλοι των γονιων μου με κιθαρα και τραγουδούσανε όπως έκαναν και παλιότερα, τοτε που ειχαν στην παρέα τους και τον Μάνο Λοϊζο (πως λεμε διασκεδαζω στο club χορευοντας με το ξεκωλο μινι χιτάκια της Βισση πάνω στα τραπεζια; Ε καμμια σχεση!).
