KAI ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ;
1994. Το δορομολόγιο ήταν από την Αιγιάλη της Αμοργού στη Νάξο και από εκεί Πειραιά για να πάρει την άλλη μέρα η αδελφή της γυναίκας μου και τ' ανήψι μου το αεροπλάνο για Φινλανδία. Δύο μέρες με απαγορευτικό και δεν είχαμε άλλη επιλογή από τον "Σκοπελίτη", το τοπικό καράβι που μέσω Κουφονησιού, Σχοινούσας και Ηρακλειάς θα μετέφερε ντόπιους, τουρίστες και εμπορεύματα στην Νάξο, μετά από την γενναία απόφαση του καπετάνιου του να βάλει μπρος τις μηχανές.
Με ανακούφιση ανεβήκαμε στο καράβι από τους πρώτους. Τα γυναικόπεδα έπιασαν κάποιες απάνεμες γωνιές στο πλοίο-μπαλαρίνα του Λούνα Πάρκ και εγώ για να περάσει και η ώρα καθόμουν στην κουπαστή, δίπλα στην σκάλα, αντικριστά από τους θαλασσοψημένους ανθρώπους του καραβιού. Εκείνοι έκοβαν τα εισητήρια ενώ εγώ είχα αυτοβούλως αναλάβει το face control των επιβατών: Οι περισσότεροι ανυποψίαστοι για το ταξίδι που θα επακολουθούσε τουρίστες, που κάτω από την πίεση μιας πτήσης έπρεπε οπωσδήποτε να φύγουν από το νησί, ήδη με 1-2 ημέρες καθυστέρηση.
Χάζευα και εγω τις φάτσες που έμπαιναν, τό ίδιο έκαναν και τα παιδιά των εισητηρίων, νομίζω μεταξύ τους και ο Σκοπελίτης ο ίδιος. Μεταξύ τους και αρκετές κοπέλες μαυρισμένες ή κοκκινισμένες, ελαφρότατα πάντως ντυμένες. Σορτσάκια, τιραντάκια, πέδιλα. Ομολογώ πως η παρέλαση αυτή με άφησε αδιάφορο. Το ίδιο και τα παιδιά του καραβιού που περιορίζονταν στο να κόβουν τα εισητήρια. Να φοβόταν άραγε και ο Σκοπελίτης (που θάχουν δει και θάχουν δει τα ματάκια του) μην τον πάρει μάτι κανένας ντόπιος πως παίρνει μάτι τις τουρίστριες και τον καρφώσει στην γυναίκα του και του βγάλει τα μάτια; ( Η δική μου η γυναίκα πάντως ήταν μέσα, στο σαλόνι). Δεν νομίζω...
Αυτή η εναλλαγή στήθος, μπούτι, κώλος, μπούτι, στήθος, φτερούγα δεν με συγκίνησε και ιδιαίτερα. Νάταν οτι ήταν και το μάτι μου χορτάτο από τις διακοπές, ή ότι τελικά αυτό που σου πλασάρουν στη μάπα συνεχώς και με ευκολία, το μπουχτίζεις τελικά πριν το φας; Είναι δείγμα ψυχικής υγείας και ισορροπίας ότι το γυμνό ή το ημίγυμνο έφτασε να μην σε συγκινεί, ή δείγμα μιας ευνουχισμένης σεξουαλικότητας, όχι από ενοχή ή από ηθελημένη στέρηση αλλά από υπερπροσφορά;
Και ενώ παρατηρούσα με μια μάλλον ανθρωπολογική προσέγγιση τους επιβάτες καθώς ανέβαιναν λίγοι λίγοι στο καράβι, ξαφνικά βέπω και εκείνη να ανεβαίνει:
Λεπτή και καλλίγραμη χωρίς να φαίνεται στην ουσία ανοικτά ΚΑΜΜΙΑ γραμμή της. Τα μαλλιά της χυτές καστανές μπούκλες. Από πάνω φορούσε ένα ριχτό μακρυμάνικο καφέ καφτάνι που έσπρωχνε το μάτι να ψάξει για να βρει κάποιο άνοιγμα (που δεν υπήρχε) ή να αναζητήσει τις γραμμώσεις της. Η κλος φούστα της με διακριτικό ντεσέν ήταν αρκετά μακρυά ώστε χρειαζόταν η βοήθεια του δυνατού ανέμου για να διακρίνεις κάτι παραπάνω από τις γάμπες της. Κι' όμως, αυτή η κοπέλα στην πραγματικότητα δεν είχε τίποτα το προκλητικό επάνω της. Τίποτα στην κοινή θέα.
Συλλαμβάνω τον εαυτό μου όχι μόνο να την κοιτάζει εξoνυχιστικά αλλά και να την παρακολουθεί καθώς ανέβαινε την σκάλα για το πάνω κατάστρωμα. Γυρίζω γρήγορα μπροστά μου για να μην "συλληφθώ" και εκείνη την ώρα συνειδητοποιώ πως ΚΑΙ ο Σκοπελίτης ΚΑΙ ο βοηθός του έκαναν για πρώτη φορά το ίδιο με εμένα: Είχαν μείνει με τα εισητήρια στο χέρι και έπαιρναν μάτι την ντυμένη τουρίστρια καθώς ανέβαινε την σκάλα. Τόσα μπούτια, τόσα στήθια, τόσα οπίσθια που είχαν προηγηθεί τους είχαν αφήσει αδιάφορους.
Συνειδητοποίησα πως τελικά η αδιαφορία προς όλη αυτή την υπερπροσφορά γυναικείου, συχνότατα δε κάθε άλλο παρά άπαχου κρέατος, είναι φυσικό επακόλουθο και πως είτε πρέπει να είσαι πολύ λιγούρης για να είσαι συνεχώς σε κατάσταση διέγερσης, είτε πολύ άρρωστος.
Όμως από την άλλη, αυτό είναι επίτευγμα ή κατάντημα;
Ποιό είναι το φυσιολογικό για έναν έφηβο: Nα παίρνεις μάτι από την κλειδαρότρυπα του μπάνιου τα κορίτσια οικογενειακών φίλων την ώρα που κάνουν ντους μετά την θάλασσα, να σε κάνει ο πατέρας τους τσακωτό και να προσποιείται πως τάχα δεν σε είδε (Θεός σχωρέσει τον κύριο Στράτο) ή στα 16 σου να τα έχεις δει όλα, στα 20 να τα έχεις κάνει όλα και στα 35 να χρειάζεσαι ισχυρές δόσεις διαστροφής για να νοιώσεις τα μέλη σου να κινούνται;
Τι από τα δύο είναι; Ελευθερία ή Θάνατος;
Έχω μπερδευτεί.
_____________________________________
Το κοτόπουλο στο κολλάζ είναι δουλειά γλυπτικης με μάλλινο ύφασμα της Στέφανι Μετζ
